"Escribo sen pensar no destinatario"

"En realidade, eu escribo sen pensar no destinatario", afirma An Alfaya (Vigo, 1964). A súa novela Illa Soidade vén de se facer co segundo Premio Fundación Caixa Galicia, outorgado a obras destinadas ao público mozo. "A premisa da idade dos lectores, de entrada, nunca a teño en conta", asegura, "simplemente escollo a temática do libro e o seu desenvolvemento é o que sitúa o público".

A novelista viguesa explica que a narración que lle valeu o galardón xira arredor "do mundo marxinal, da indixencia". O proceso de escrita partiu dun cartafol no que Alfaya recollía retrincos de prensa relativos á mendicidade, ás zonas marxinais da sociedade, a situacións de abandono e violencia. "Titulei o cartafol Illa Soidade", relata, "e, un día, revisándoo, dispúxenme a elaborar a novela". An Alfaya confesaba, inmediatamente despois de recoller o premio Fundación Caixa Galicia na illa de San Simón, que o traballo en Illa Soidade fora "a tropezóns".

Illa Soidade narra, en palabras da editorial "a historia de Lucía quen, nunha viaxe de estudos, lembra a súa relación con Soa, unha esmoleira que coñecera cando pretendía deter unha vaga de insolidariedade cos indixentes que se producía no barrio". An Alfaya concreta e fala das motivacións que subxacen á trama: "Todos somos illas, nacemos illas, en absoluta soidade". "Quizais as illas máis deshabitadas son aquelas que forman arquipélagos de soidade", di. O xurado do premio que posibilita a publicación de Illa Soidade, na colección Fóra de Xogo de Xerais, ditou un fallo no que cualifica a obra de An Alfaya como "unha novela iniciática".

An Alfaya é unha escritora prolífica. O pasado ano, a mesma liña editorial que acollerá Illa Soidade publicaba A sombra descalza, Premio Lazarillo de Literatura Xuvenil. Pouco antes, tirara do prelo Matei un home, a súa incursión na novela negra, que lle concedeu os favores de certa crítica e que materializou na narrativa os seus estudos en criminoloxía e detective privado na Universidade Complutense de Madrid. "Agora mesmo teño cousas comezadas", indica, "pero aínda sen fíos, sen estruturas ríxidas". Mais dúas novelas xa rematadas, A alba de Montebranco e Os seres con raíces na cara -no xénero fantástico-, atópanse a piques de se botar á rúa. Ademais da faceta narrativa, Alfaya escribe para os escenarios teatrais: "Sigo a escribir teatro, pero a publicación resulta moito máis difícil que no caso das novelas". An Alfaya fora unha das cofudandoras de Teatro Avento, de Vigo, no ano 1985.

A autora de Illa Soidade centra as súas lecturas na literatura suramericana. "Cando eu sexa maior e aprenda a escribir", ironiza, "ese é o tipo de literatura que quero facer, a que me inspira". E aínda que confesa que non lle gusta dar nomes, cita a Julio Cortázar. E continúa: "Tamén me interesan as obras cervantinas dun escritor español que non é todo coñecido que debera, Luis Landero". De entre os escritores en galego, An Alfaya non dubida: "Manuel Rivas, gústame Manuel Rivas".